Bisikletin benim için bir hobi aracından çıkarak ulaşım aracı haline gelmesi ise Strazburg’da oldu.  Yani, Fransa’nın bisiklet başkentinde. Hayatımda Strazburg’da gördüğüm bisiklet kadar hiçbir şehirde bisiklet görmedim. İşe, okula gitmek için bisiklet kullananlar, çocuklarını okuldan almak için bisikletleriyle bekleyen veliler, bebeklerini bisiklete bağladıkları bir araçla gezdiren ebeveynler, sonsuza kadar uzayıp giden bisiklet yolları… Çoğu zaman bisikleti park edecek boş bir istasyon bulmak bile bir meseleydi.

2025 özeti.

Benim için de geleceğin bir önemi yok bir süredir. Beş yıl önce bugünlerde yaptığım ve yaşadığım hiçbir şeyi ne planlamış ne düşünmüştüm. Şimdi, beş yıl sonrasını mı düşüneyim? Hayatın tek bir anla nasıl değiştiğini tecrübe etmekle geçti dünyadaki üçüncü on yılım. Neyin hayâlini kurayım? Yazmak dışında hiçbir şey çekici gelmiyor ki!

But it is not courage that has brought me here today, to begin writing in a language other than my mother tongue. Rather, it is the weight of feelings that demands to be set down—even if not in my native tongue.

Sinan burayı Sultan’a layık görmeyip Sultan’ın yirmi iki yaşında ölen oğluna vermiş ama burasının benim için Süleymaniye’den daha değerli olacağını hesap edememiş.